Κεφάλαιο 10: "Το Άγνωστο"
Ουφ!
Χμ;
- Γκρεγκ; - Μου έφερες τη χρυσή
- κλεψύδρα; - Αυτό καλό είναι;
- Αυτή είναι κυψέλη. - Χρυσή κυψέλη μελιού.
Γκρεγκ! Ωχ!
Αχ!
- Γκρε-ε-γκ! - Χμ;
Μη δίνεις σημασία, Γκρέγκορι. Μου έφερες τα δύο πρώτα αντικείμενα...
μια χρυσή κλεψύδρα κι ένα καρούλι ασημένιο νήμα.
Είναι απλώς ιστός αράχνης σε κλαρί.
- Τώρα θέλω τον ήλιο. - Τον ήλιο;
Ορίστε. Κατέβασε τον ήλιο απ' τον ουρανό
- μέσα σ' αυτήν την πορσελάνινη κούπα. - Ω, ακούγεται αδύνατο.
Τα πάντα είναι δυνατά αν
το πάρεις απόφαση, έτσι; Μα βιάσου, ο ήλιος θα
- θα δύσει σε λίγο, και... - Ε αυτό είναι, ναι.
♪ Ντα ντι-ντα ♪ ♪ νταν-νταν ντιν-νταν ♪
♪ ντα ντιν-ντιν νταν ♪
Δες, ο ήλιος πηγαίνει ίσια μέσα στο κύπελλο.
Το βρήκες, κι εγώ που νόμιζα ότι μπορεί να τα παρατούσες.
Παρατούσα; Ποτέ δεν τα παρατάω.
Λίγο να περιμένω, λίγο να περιμένω.
Ναι, κάτσε εκεί στο κρύο και περίμενε.
Χμ;
- Αααα! - Ουφ!
- Ωχ. - Τι στο...
- Ωχχ. Ωχ. - Βεατρίκη;
- Γουίρτ! - Βεατρίκη!
- Τι κάνεις εδώ έξω;! - Είδα τον Γκρεγκ!
- Τι;! - Είδα τον Γκρεγκ.
Ήταν μ-μαζί με κάποιον. Από εδώ!
- Όχι περίμενε. Εε... - Βεατρίκη, πάνε σπίτι σου.
Δεν μπορώ... ακόμα. Όχι μέχρι ο Γκρεγκ να είναι ασφαλής.
- Εντάξει. - Ας βιαστούμε.
- Ν-Νομίζω από εκεί. - Ευχαριστώ, Βεατρίκη.
Ωχ.
Να 'το! Υψηλόδεντρο!
Είδες; Μ' αυτό θα βγάλουμε λίγο λαδάκι, ε;
Ναι, να κρατήσουμε το φως σου
λαμπερό, έτσι; Άντε.
Ωχ!
♪ Ψυχές αλλοπρόσαλλες ♪
♪ ελάτε στο σκοτάδι ♪
♪ υπάρχει φως για χαμένους και πράους ♪
♪ θλίψη και φόβος ♪
♪ εύκολα ξεχνιούνται ♪
♪ όταν ενδίδετε στα χώματα της γης ♪
Ξυλοκόπε, το ήξερα ότι θα έρθεις.
Έχω κάτι για σένα.
Αχ! Αχ! Τι έκανες;!
Μα σου έδωσα άλλο ένα υψηλόδεντρο.
- Όχι! - Θα καεί ωραία στο φανάρι.
Όχι! Δε θα το κάνω!
Αλέθεις χαμένες ψυχές εδώ και χρόνια.
Δεν ήξερα! Δεν ήξερα ότι έτσι
γίνονται τα υψηλόδεντρα!
Και τι σημασία θα είχε;
Έτσι απλά θα άφηνες το πνεύμα της κόρης σου
να σβήσει για πάντα; Δώσε τροφή στο φανάρι.
- Όχι. - Ίσως με το πέρασμα
τόσων χρόνων, δε νοιάζεσαι πια για αυτήν.
Μάζεψε τη γλώσσα σου, να μη την σου την κόψω!
Μη μιλάς για την κόρη μου. Δεν θα ήθελε να γίνει αυτό.
Έλα θα σ' ελευθερώσω.
Όχι.
Θέλω μόνο να σε βοηθήσω, ξυλοκόπε. Χρειάζεσαι λάδι,
- ειδάλλως η κόρη σου... - Σου 'πα να μαζέψεις τη γλώσσα σου!
Γκρεγκ;
- Γκρεγκ! - Νόμιζα από εδώ ήταν.
- Φως. - Ένα φανάρι.
Μοιάζει με του ξυλοκόπου.
- Ουάου. Τι συνέβη εδώ; - Γκρεγκ!
Γκρεγκ! Είσαι...;
- Γουίρτ; - Αχ, Γκρεγκ!
Γουίρτ, τα κατάφερα. Νίκησα το κτήνος.
Χριστέ μου, τα φύλλα φυτρώνουν
- κι από μέσα του. - Όχι.
Απλώς έτρωγα τα φύλλα. Συγγνώμη, Γουίρτ.
Όχι, όχι, Γκρεγκ.
Εγώ φταίω που βρεθήκαμε εδώ. Για όλα εγώ έφταιγα.
- Θα 'πρεπε να ήμουν πιο... - Όχι, εννοώ
- ο βράχος για τα γεγονότα βράχους. - Τι;
Τον... τον έκλεψα, Γουίρτ.
Τον έκλεψα απ' τον κήπο της κας Ντάνιελ. Είμαι κλέφτης.
- Και αυτό είναι γεγονός βράχος. - Τι;
- Όχι, Γκρεγκ, δεν έχει αυτό σημασία. - Έχει σημασία.
Πρέπει να το επιστρέψεις για μένα, καλά;
Όχι, θα της το δώσεις ο ίδιος. Δε πρέπει να φέρουμε και τον
τον Τζέισον Φάντερμπερκερ σπίτι;
Τζέισον Φάντερμπερκερ... το τέλειο... όνομα για βάτραχο.
- Γκρεγκ; Γκρεγκ;! - Ας τον βγάλουμε από 'δω! Άντε!
Ναι. Ναι...
- Έλα! - Όλα θα πάνε καλά, Γουίρτ.
Δώσε μου το φανάρι μου.
- Φανάρι σου; - Με τίποτα. Μας χρειάζεται.
Το κρατάω. Πρέπει να πάω τον Γκρεγκ σπίτι.
Ο αδελφός σου είναι πολύ αδύναμος για να πάει σπίτι.
Σύντομα θα γίνει κομμάτι του δάσους μου.
- Δεν θα αφήσω να συμβεί αυτό! - Τότε λοιπόν, ίσως μπορούμε
- να κάνουμε μια συμφωνία. - Συμφωνία;
- Ωχ. - Μπορώ να βάλω το πνεύμα του στο φανάρι.
Όσο η φλόγα παραμένει αναμμένη, θα επιζεί εκεί μέσα.
Ανέλαβε εσύ να κουβαλάς το φανάρι...
αλλιώς ο αδελφός σου θα ξεψυχήσει μπροστά σου.
Έλα εδώ.
- Εντάξει. - Γουίρτ!
Περίμενε. Αυτό είναι χαζό.
- Τι; - Αυτό είναι χαζό.
Δεν πρόκειται να περιπλανιέμαι στο δάσος
- για το υπόλοιπο της ζωής μου. - Θέλω να σε βοηθήσω.
Δεν θες να με βοηθήσεις.
Έχεις απλώς μια περίεργη εμμονή να είναι αναμμένο το φανάρι.
Σχεδόν σαν να 'ναι η δική σου ψυχή στο φανάρι.
Μπορείς ν' αντέξεις το απόλυτο σκότος;
Ενώ εσύ;
Μη! Μη!
Ορίστε, ξυλοκόπε.
Έχω τα δικά μου προβλήματα να ασχολούμαι.
Αυτό είναι το δικό σου.
Ο αδερφός μου κι εγώ πάμε σπίτι.
Εξαρχής δεν ήταν μέσα στο φανάρι, ε κτήνος;
Άκου, ξυλοκόπε. Άκουσέ με.
- Γουίρτ... - Έλα μαζί μας.
Π-Πρέπει κι εγώ να πάω σπίτι,
να παραδεχτώ στους δικούς μου ότι εγώ φταίω που είναι τσίχλες.
- Τι;! - Το ψαλίδι που θα κάνει
- την οικογένειά σου πάλι ανθρώπους. - Εσύ το είχες εξαρχής;!
Το χρησιμοποίησα για να ξεφύγω από την Αδελαΐδα και μετά... μετά...
Ήμουν θυμωμένος μαζί σου.
Αχ, εσύ... υπέροχο λάθος της φύσης!
Βλέπεις, ξυλοκόπε; Όσοι ξεψυχούν εδώ γίνονται
δέντρα για το φανάρι. Πετσόκοψέ τους με το τσεκούρι σου.
Εμπρός! Τώρα!
Όχι!
Σταμάτα!
Ποτέ δεν θα ξαναδείς την κόρη σου, ξυλοκόπε.
Θα μπορούσες πραγματικά να γυρίσεις στο άδειο σπίτι;
Όχι! Ξυλοκόπε!
- Αντίο, Βεατρίκη. - Αντίο, Γουίρτ.
♪ Ένα είν' πουλί ♪
♪ δυο είν' τα δέντρα ♪
♪ τρία είναι ο άνεμος στα φύλλα ♪
- Βοήθεια. - Γουίρτ!
♪ Τέσσερα είν' τ' άστρα ♪
- ♪ Πέντε με το φεγγάρι ♪ - Γουίρτ; Είσαι καλά;
- Με βλέπεις, Γουίρτ; - Χμμ. Πού είμαι;
- Το νοσοκομείο. - Νοσο... κομείο;
- Γκρεγκ! Πού είναι ο Γκρεγκ;! - Και τότε... Γουίρτ!
Τους έλεγα για τη φορά που σχεδόν...
Ναι, ήσουν κι εσύ εκεί, Τζέισον Φάντερμπερκερ.
- Εγώ; - Όχι εσύ. Ο Τζέισον Φάντερμπερκερ, ο βάτραχός μου.
Ο βάτραχός μας.
- Ο βάτραχός μας. - Ο βάτραχός μας;
- Όχι, όχι ο δικός σου. - Έι, λοιπόν...
ε... για αυτό...
Ναι, δεν έχω κασετόφωνο, άρα...
- Α, ναι. - Ίσως μπορούμε να το ακούσουμε...
Μπορείς να το ακούσεις σπίτι μου. Ναι.
Ίσως... Ίσως πρώτα να ακούσουμε κάποιες άλλες κασέτες,
να φτάσουμε λίγο πιο σταδιακά σ' αυτήν.
Είναι κάπως... Δηλαδή, μ-μπορείς να την ακούσεις...
Και έτσι ολοκληρώθηκε
η ιστορία, κι όλοι είναι ευχαριστημένοι
με το τέλος, και ούτω καθεξής, και τα λοιπά, κι όμως πάνω απ' του κήπου το τείχος...
♪ πώς το απαλό αεράκι ♪
- ♪ γνέφει μέσ' απ' τα φύλλα ♪ - Πατέρα;
♪ καθώς πέφτουν χρώματα φθινοπωρινά ♪
♪ στροβιλίζουν σε χορό ♪
♪ αναμνήσεων χρυσών ♪
♪ τα ωραιότερα ψέματα απ' όλα ♪
- Γλυκιά μου; Φάε το χώμα σου. - Μαμά, σταμάτα να το λες χώμα.
Αλλιώς τι θα κάνεις; θα μας κάνεις πάλι τσίχλες;
Μαμά...
Άντε, φάε το χώμα σου.
♪ τα ωραιότερα ψέματα απ' όλα. ♪